Sinds haar oprichting in 1991 houdt de vereniging Leefmilieu zich bezig met procedures rond vergunningverlening en handhaving. Daarmee zijn we begonnen in 1991 in Nijmegen, tegenwoordig ondersteunen we in heel Nederland groepen. Dat doen we niet door advies op maat te geven. Wel door informatie en voorbeelden te geven via deze site en het organiseren van workshops voor groepen die daar behoefte aan hebben. Hieronder enkele recente voorbeelden, bij de dossiers vindt u alle bijbehorende stukken.
2 november 2011 Beroep Puinbreker Nijmegen verloren
Samen met de gemeente Nijmegen had de vereniging Leefmilieu beroep ingesteld tegen de komst van een puinbreker op het industrieterrein in Nijmegen. Het ging hierbij om een vaste breker die alle geluidsruimte op het gezoneerde industrieterrein zou gaan gebruiken. De gemeente Nijmegen wilde dat er ook voor andere bedrijven uitbreidingsmogelijkheden over zouden blijven, de vereniging Leefmilieu vond vooral dat niet alles gedaan was om de geluidsoverlast te beperken, zoals bijvoorbeeld de plaatsing van de puinbreker in een hal. Beiden kregen van de Raad van State ongelijk. Het was voor heel geluidstechnisch Nederland een schokkende uitspraak: het beleid dat door het ministerie van I&M wordt gepropageerd om de geluidsruimte te verdelen bleek door deze uitspraak geen wettelijk basis te hebben. Daarmee heeft deze procedure voor heel Nederland grote gevolgen, want nergens in Nederland kunnen gemeenten dus de geluidsruimte op het industrieterrein verdelen.
Bekijk hier de uitspraak van de Raad van State.
Afvalbedrijf veroorzaakt tientallen jaren overlast en stank in Brabant
In Sterksel (onderdeel van de gemeente Heeze-Leende) in de provincie Noord-Brabant staat het afvalbedrijf Reiling dat al tientallen jaren overlast veroorzaakt voor de directe omgeving. Momenteel heeft het bedrijf een vergunning voor 1,1 miljoen ton afval per jaar, maar het bedrijf wil dat verder uitbreiden. De omwonenden zijn hier fel tegen.
In 2005 is het bedrijf overgenomen door de Driessen Group uit Deurne-Vlierden en hoewel er voor de overname in 2005 al veel klachten waren, is nadien deze situatie vele malen verergerd. Voor 2010 is er nooit echt serieus en adequaat door handhavende instanties opgetreden, nee soms werden klagers zelfs belachelijk gemaakt. Klachten hadden betrekking op stofoverlast (puingranulaat/vervuilde grond), stank (mest en compost), lawaai (puinbreker/shredders/zeven, voertuigbewegingen) en het verwaaien van plastic en papier. Niet verwonderlijk want alles ligt open en bloot op een terrein van 22 ha. Opmerkingen of verzoeken om te overdekken en af te dekken werden door het bedrijf en de provincie Noord Brabant niet gehonoreerd omdat dit voor het bedrijf bedrijfseconomisch een te grote investering zou zijn. Ook bij de Raad van State kregen klagers nauwelijks gehoor, een aantal werd zelfs niet-ontvankelijk verklaard omdat zij buiten de cirkel van 800 meter van het bedrijf afwonen. De kern van het dorp ligt namelijk op zo’n 900 meter afstand van het bedrijf, maar de stank en andere hinder is hier vaak even goed waarneembaar als bijvoorbeeld op 400 meter afstand.
Het afgelopen jaar zijn er voor het eerst, mede dankzij de voortdurende inzet van de omwonenden, dwang¬sommen opgelegd, vanwege tal van geconstateerde overtredingen (door de provincie Noord- Brabant maar ook door het Waterschap). Daar bovenop is in september 2010 een grootscheepse inval geweest van Politie, VROM-inspectie, AID, Forensisch Instituut, Arbeidsinspectie, Provincie en Gemeente met 40 man sterk.
Dit beëindigde echter niet de overlast en de incidenten. Twee weken na de inval zijn 3 medewerkers overleden bij een tragisch ongeluk in de waterzuiveringsinstallatie die niet was vergund. Het hele dorp zat in diezelfde periode in een vreselijke stank van compostering. Van deze stank, die tot op 2 km waar¬neembaar was, kreeg een groot aantal mensen gezondheidsklachten. Onderstaand enkele foto’s van de vele die over dit bedrijf te maken zijn.
De afgelopen tijd kwam er plotseling schot in het handhavende optreden van de provincie Noord- Brabant. Een hoofdrol was daarbij weggelegd voor het SP-lid van Provinciale Staten Ron van Zeeland, die Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant onder druk zette via een reeks van toegespitste vragen. Ook de pers, regionaal en landelijk, liet zich niet onbetuigd. Opnieuw zijn dwang¬sommen opgelegd, maar het bedrijf verzet zich hiertegen, net als tegen de vorige dwangsommen, met alle juridische middelen. Op 16 december 2010 diende hierover een kort geding tegen de Provincie en 20 december was er een zitting bij de Raad van State over de inmiddels verbeurde dwangsommen.
Thermphos in Zeeland een niet-te-geloven-zaak
Fosforfabriek Thermphos in Vlissingen is al meer dan twintig jaar één van de ergste vervuilers van Nederland en vervuilt dorpen in de wijde omtrek. Het programma Zembla besteedde er in haar televisie uitzending van 13 november uitgebreid aandacht aan.
Johan Vollenbroek de deskundige die in het programma uitgebreid aan het woord komt stelt het als volgt: “De emissie van dioxinen en furanen van Thermphos alleen is meer dan alle bestaande afvalverbrandingsinstallaties bij elkaar. Volgens de NER (zie infomil.nl) behoren deze stoffen tot de “extreem risicovolle stoffen” waarvan de emissie in principe naar nul moet.” Kortom alleen al vanwege de volksgezondheid moet de provincie Zeeland aan deze situatie een einde maken.
U vindt de aflevering van 13 november 2010 getiteld: Fosfor aan de Schelde op http://zembla.vara.nl/.
Gedoogvergunning Grasdrogerij vernietigd
Een grasdrogerij in Noord Holland had een vergunning om gras te drogen met een drooginstallatie op aardgas. Omdat het stoken van kolen goedkoper is stapte het bedrijf over op kolenstook. Dit veroorzaakt veel meer luchtvervuiling en was volgens de Gedeputeerde Staten van Noord Holland niet vergunbaar. Gedeputeerde Staten gaf het bedrijf daarom een gedoogbeschikking voor een jaar. Na dat jaar gaven ze opnieuw een gedoogbeschikking voor weer een jaar. In beide gevallen heeft Leefmilieu bezwaar aangetekend en met betrekking tot de eerste procedure diende op 5 juli 2010 in Den Haag het beroep bij de Raad van State. De uitspraak van deze procedure was 8 september 2010 en luidde als volgt: de gedoogbeschikking is vernietigd.
De argumentatie van de Raad van State kwam er kort gezegd op neer dat er niet gedoogd mag worden als er geen uitzicht is op een vergunbare situatie. Financiële redenen zijn geen voldoende reden voor gedogen, vooral omdat de financiële consequenties ook niet waren gedocumenteerd.
Lees hier de uitspraak.
Johan Vollenbroek van MOB heeft voor ons de deskundigheid geleverd in deze procedure, kijk op www.mobilisation.nl voor meer informatie over deze organisatie.
Uitbreiding slachthuis zonder investeringen in het milieu
Het slachthuis in Nijmegen mag per jaar meer dan 1 miljoen varkens gaan slachten. Voor het bedrijf, gelegen in het centrum van Nijmegen, is geen plaats in de nieuwe plannen van de gemeente Nijmegen en het zal daarom op termijn verdwijnen. Om die reden vindt de gemeente Nijmegen het niet nodig om het bedrijf in de tussentijd de benodigde extra milieu-investeringen te laten doen. Maar de uitbreiding wordt wel vergund. De vereniging Leefmilieu is het daar niet meer eens en samen met MOB heeft zij daarom zienswijzen ingediend.
Masterscriptie over integratie van milieaspecten in lokaal ruimtelijk beleid
12 sep 2007: Linda Flipse heeft met medewerking van de vereniging Leefmilieu een scriptie gemaakt over de toepassing van de MILO methode (Milieu In de LeefOmgeving) and the LOGO methode (Lokale Gebiedstypologie and Omgevingskwaliteit) in het streven naar een geintegreerd gebiedsbeleid. Een van de onderzochte cases was de situatie in Nijmegen West-Weurt.
Lees hier de Engelstalige sriptie.