Een onnodige nieuwe doorsnijding van de uiterwaarden. Dat was het hoofdargument van Milieudefensie tegen doortrekking van de A73. We krijgen nu een stadsbrug door diezelfde uiterwaarden, maar een paar kilometer verderop. En een doortrekking van de A73 door Nijmegen-West door middel van een opwaardering van de Energieweg waar nu al de normen van de luchtkwaliteit worden overschreden.

Maar dat geeft niet want in de rest van Nijmegen wordt het beter. Saldering heet dat. Dat West al te maken heeft met een verouderd industriegebied, een energiecentrale, een vuilverbranding en dientengevolge - al mag je dat niet zeggen – met meer kanker dan welk deel van Nijmegen ook, doet er niet toe. Er wonen minder mensen dan in de rest van de stad, dus als je een referendum zou houden, zouden ze dik verliezen.

Net als toen de bewoners vroegen om een screening van de gezondheidseffecten van de stadsbrug door de GGD. Een beetje wethouder weet wel om te gaan met zo’n vraag. Je zegt dat de MER daar al in heeft voorzien (hoewel milieueffecten geen gezondheidseffecten zijn) en dat het nu te laat is in de procedure. Je brengt de vraag van een raadslid over de screening in stemming en zie: al de leden van de coalitiepartijen zijn het met je eens. De roep om gezondheid wordt democratisch weggestemd.

Wat brengt West in zo’n kwetsbare positie?
Een Nederlandse overheid die het dealen en wheelen lijkt te hebben uitgevonden. “Geen doortrekken van de A73, maar als jullie instemmen met de dijkteruglegging in Lent, dan helpen wij de Stadsbrug te financieren”.
Een ambitieuze wethouder die Waalfront en Stadsbrug nodig heeft om een stap naar de landelijke politiek te kunnen zetten.
Een raad voor wie het woord duaal nog moet worden uitgevonden.
En een burgemeester die zich vanaf zijn eerste dag op een bijzondere wijze inzet voor het nieuwe tracé zonder een woord te wijden aan de gevolgen voor de omwonenden of zich te verdiepen in de alternatieven, zoals het doortrekken van de A73 en vergeet dat democratie ook betekent dat je je bekommert om minderheden.

Ik leef mee met al die mensen die iedere dag op de Waalbrug in de file staan. Ik heb zelf twaalf jaar op en neer naar Arnhem gereden. Dat er een brug bij moet komen lijdt geen twijfel. Nog liever twee. Een ten westen en een ten oosten van Nijmegen. Maar niet door de stad, met aansluiting op de grote snelweg uit het Zuiden. Als de nieuwe brug klaar is gaat de oude enkele jaren in groot onderhoud. Dan wordt het niet langzaam rijden op de Waalbrug, maar stilstaan op de Stadsbrug en een luchtkwaliteit die de Energieweg aan de top brengt van meest vervuilde straten van Nederland. Een slechte zaak voor de longen van de duizenden jongeren die hier als leerlingen en sporters dagelijks vele uren doorbrengen. De wethouder heeft zijn carrièrestap dan al lang gemaakt en heeft nergens last van, zeker niet van de uitstoot op het Stadsbrugtracé. De burgemeester treft geen blaam, hij stond bij zijn komst voor (bijna) voldongen feiten. En wij hebben kanker of we krijgen het.

Thérèse Carpay