Vraag :
Kan een besluit (amvb) zonder meer worden aangepast in de Tweede Kamer of zijn er nog argumenten om dit te voorkomen? Hoe werkt de aanpassing van deze wet qua procedure en tijdpad m.a.w. hoe lang kunnen we dit rekken en nog beÔnvloeden

Achtergrond:
Het specifieke geval heeft wel de smaak van gelegenheidswetgeving. Het wets-artikel waar het nu om gaat zou wel al nader bezien worden en getoetst worden op actuele ontwikkelingen. De bepaling is 20 jaar oud en kan achterhaald zijn door technische ontwikkelingen. Het zal zorgvuldig worden getoetst worden door middel van een onderzoek op redelijk korte termijn. Afhankelijk van het onderzoek kan een wijziging in het besluit meegenomen worden in een moderniseringsproces van een andere wet. De algemene maatregel van bestuur waar het hier om gaat zal dan technisch aangepast moeten worden aan de nieuwe gewijzigde wet. Het zal beslag krijgen via een wijzigingsbesluit. Het actualiseren van het betreffende artikel van de amvb zou dan gelijktijdig kunnen meelopen met de afronding van het nieuwe wetsvoorstel. De tijdshorizon van de planning is ongeveer een half jaar.

Algemeen antwoord:
De enige mogelijkheden die openstaan zijn om via maatschappelijke contacten met politieke partijen of via maatschappelijke druk het besluitvormingsproces in de Tweede kamer of eventueel de Eerste Kamer te beÔnvloeden. Algemene wetgeving is een taak van de regering en het parlement. De planning van de bovengenoemde aanpassing werd geschat op een half jaar. Achtergrond Wetsprocedure : Een wetsprocedure komt in hoofdlijnen op het volgende neer, aan de indiening van een wetsvoorstel gaat een voorbereiding van een of meer ministeries vooraf. De aanleiding (initiatief) voor een nieuw wetsvoorstel kan uit een regeerakkoord voortvloeien, een wens van kamerleden of belangenorganisaties zijn maar ook voortkomen door uitspraken van de rechterlijke macht of vanwege besluiten (richtlijnen, verdragen) van bovennationale organisaties. Eerst onderzoekt men of de wetgeving wel nodig en mogelijk is, vervolgens hoe zij er inhoudelijk er uit moet zien. Is het wetsvoorstel klaar dan wordt het voorstel met een memorie van toelichting besproken en behandeld in de ministerraad. Als deze zich met het voorstel verenigt dan gaat voor advies naar de Raad van State. De Raad van State toetst zorgvuldig. De Raad van State heeft in 1998 een systematisch toetsingskader vastgesteld. Onderscheiden worden : een beleidsanalytische toetsing, een juridische toetsing en wettechnische toetsing. De beleidsanalytische toetsing heeft betrekking op de kwaliteit van het beleid dat wordt neergelegd in het wetsvoorstel Het gaat dan om een analyse van de effectiviteit van de voorgestelde maatregelen. Bij de juridische toetsing gaat het om de verenigbaarheid van het voorgestelde recht met hoger geschreven recht, met algemene rechtsbeginselen, en inpassing in het bestaande recht zoals de Grondwet, EG-recht en internationale verdragen. Bij toetsing aan het ongeschreven recht gaat het onder meer om rechtsbeginselen als rechtsgelijkheid, rechtszekerheid, evenredigheid en adequate rechtsbescherming. Wettechnisch moet het voldoen aan diverse Aanwijzingen voor de regelgeving met betrekking tot structuur en formulering van voorstel en de toelichting. Na de toetsingen komt de Raad van State met een oordeel over de kwaliteit van het wetsvoorstel in zijn geheel. Een nieuwe behandeling in de ministerraad is op haar plaats als de RvS het in overweging geeft om het voorstel niet naar de Tweede kamer te sturen of met bepaalde voorbehouden komt waarmee rekening moet worden gehouden. Het wetsvoorstel wordt dan met of zonder wijzigingen ingediend bij de Tweede Kamer. Elk wetsvoorstel gaat gepaard met een memorie van toelichting. Het is een toelichting op de bedoeling en de opzet van het wetsvoorstel in het algemeen. Een toelichting op de afzonderlijke artikelen als er aanleiding voor is. In de Tweede kamer wordt het wetsvoorstel eerst schriftelijk en daarna openbaar behandeld. Juist tijdens de schriftelijke en openbare behandeling kunnen onderdelen van een wetsvoorstel gewijzigd worden. Via moties worden de gewenste veranderingen inzake een wetsvoorstel richting het kabinet duidelijk gemaakt. Een aangenomen amendement kan het kabinet niet naast zich neer leggen. Vervolgens wordt het definitieve wetsvoorstel, zoals vastgesteld door de Tweede Kamer, ter goedkeuring aan de Eerste Kamer voorgesteld. De behandeling van het wetsvoorstel is net als in de Tweede Kamer schriftelijk en openbaar. De Eerste Kamer kan het voorstel alleen aannemen of verwerpen. Het wetsvoorstel wordt wet als het in het Staatsblad wordt gepubliceerd. De wet kan officieel in werking treden na de publicatie. De datum van de in werking treden staat of in het wetsvoorstel of wordt anders geregeld door de bekendmakingswet.

Bestuursrecht:
Het parlement neemt een besluit op basis van hun eigen overwegingen. Gezien het bestuursrecht, zie artikel 1:1, staan eenvoudig geen bezwaar- of beroepsmogelijkheden tegen deze besluiten open.

Artikel 1:1 1.
Onder bestuursorgaan wordt verstaan: a. een orgaan van een rechtspersoon die krachtens publiekrecht is ingesteld, of b. een ander persoon of college, met enig openbaar gezag bekleed. 2. De volgende organen, personen en colleges worden niet als bestuursorgaan aangemerkt:
a. de wetgevende macht;
b. de kamers en de verenigde vergadering der Staten-Generaal;
c. onafhankelijke, bij de wet ingestelde organen die met rechtspraak zijn belast,
   alsmede de Raad voor de rechtspraak en het College van afgevaardigden;
d. de Raad van State en zijn afdelingen;